—Nic nie jesteś! Nie masz tu miejsca! Wynoś się, zanim stracę cierpliwość! Co tydzień to była ta sama męka. Droga przez mękę, którą znosiłam tylko z miłości do Adama. Jego matka, Zofia, panowała przy stole jak zgorzkniała królowa, gotowa rozszarpać mnie słowami. Nieważne, co robiłam: moje ciasto zawsze było zepsute, a ja według niej byłam błędem w życiu jej idealnego syna. Ale tamtego wieczoru coś się zmieniło. Jej spojrzenie było bardziej lodowate niż kiedykolwiek. A ja byłam na skraju wytrzyma